چهار سوی این زندان دیوار نیست
دشت است

تو رفته ای اما
تار مویت می ریزد از آسمان
روی شانه کتم
و باد هنوز صورت پف کرده توست
وقتی که شمع 
روی میز
خاموش نشده است

تو

اسمت به چه کار می آید
"تو" مرا کافیست
"تو" یعنی آنان رفته اند
و یک جفت بال
روی جارختی خاک می خورد

آنان فقط یک بار
فقط یک بار
برای هم خواهند مرد

دو سرباز
یکی آن طرف
یکی آن طرف تر
-----
سیمی خاردار دنیا را به آشوب کشیده است
و صلح خندیدن دنیاست
به آنانی که برای هم مرده اند

زن می رفت
و او سربازی که از قطار جنگ باز مانده بود

آن گاه جهان دو نیم شد
نیمی از آن تو
نیمی برای هیچ

کانسپت

عکس دیروزت شبیه خودت بود
و من دیگر عاشق نبودم

اعداد روی هم بند نمی شدند
روانه می شدند از کف دست
به انگشتان دست دیگر

اعداد روی هم بند نمی شدند
هر شماره کسی بود
غیر از تو
و هر مشترک که در دسترس نبود
ادای تو بودن را در می آورد