شعری که زندگی است

اتوبانی از میان ما می گذرد

تو از صدای آژیرها می ترسی

و من

از معنای این شعر

خدا

سپاس مالیخولیای اعظم را

که اوست افریننده ی زمین و اسمان

به وجود اورنده ی غم و اندوه

سپاس دو قطبی اعظم را

که اوست افریننده ی شب و روز‍‍

به وجود اورنده ی پژمردگی و شکوفایی

هم او که سودازده ی بزرگ است

و نزد اوست کلید بهشت زجر و رنج و عذاب و همه ی الام

و هم او که افرید جهان پوچ را در سکوت کشنده ی تنهایی خویش

و جان داد بنده اش را با دمیدن روح فسرده ی وحشت زده

و بر او ارزانی داشت نعمت بدبختی را

و اکسیری شفا بخش قرار داد از برای او به نام مرگ

باشد که بنوشید و شکرگذار باشید خدای را.

پیشگیری

تکه ای خواب
یک دندان
وان آب گرم
سوسمار نشان سابق
قطره های سرخ بر کف حمام
براهنی بود یا من؟
از هوش می...